დილა, რომელიც უცხო სუნამოს სუნით დაიწყო
ქრისტინესა და არჩილის ბინაში დილა ყოველთვის ძვირადღირებული ყავის სურნელით იწყებოდა, რომელსაც ქრისტინე საკუთარი პრემიით ყიდულობდა. თუმცა, ამ დილით ყავის არომატს ვიღაცის მძიმე სუნამოს სუნი ერეოდა.
ქრისტინემ მაშინვე იცნო ეს სუნი — „წითელი მოსკოვი“ და იაფფასიანი სარეცხი საშუალების ნაზავი. ეს მხოლოდ ერთ რამეს ნიშნავდა: დედამთილი, ქალბატონი თამარი, უკვე აქ იყო. მან ისარგებლა თავისი გასაღებით და, როგორც ყოველთვის, „შვილების მოსანახულებლად“ შემოვიდა, სანამ მათ ეძინათ.
საწოლის კიდეზე ჩამომჯდარი ქრისტინე გაშეშდა. კოლგოტის ამოცმისას თვალი გაექცა — ეს უკვე მესამე წყვილი იყო ამ კვირაში, რომელიც გაიხა. კომოდის უჯრა გამოაღო, მაგრამ სათადარიგო შეკვრა ვეღარ იპოვა.
გონებაში კალკულატორი ჩაირთო: ხელფასი სამი დღის წინ აიღო, ანგარიშზე კი თეთრებიღა დარჩა. სად წავიდა ფული?
სამზარეულოში გასულს არჩილი ჯერ კიდევ მძინარე დახვდა, თამარი კი უკვე გაზქურასთან ტრიალებდა.
— ქრისტინე, მზეო, დილა მშვიდობისა! — მხიარულად წამოიძახა დედამთილმა ისე, რომ არც მოტრიალებულა. ტაფაზე ხაჭოერბოს ატრიალებდა. — გადავწყვიტე გაგანებივროთ. მაცივარში სოფლის ხაჭო ვნახე, გუშინ რომ მოვიტანე და ვიფიქრე, არ გაფუჭდეს-მეთქი.
მაგიდაზე, ხაჭოერბოს გარდა, იდო ცაცხვის თაფლი, რომელსაც ქრისტინე ზამთრისთვის ინახავდა და დაჭრილი პარმეზანი — ყველი, რომელიც მისი ნახევარი დღის სამუშაო ღირდა.
— ქალბატონო თამარ, ეგ ხაჭო მე ვიყიდე, — მშვიდად შენიშნა რძალმა. — და არც გაფუჭდებოდა, საღამოსთვის ნამცხვრის გამოცხობას ვგეგმავდი.
— ოჰ, რა მნიშვნელობა აქვს, ვინ იყიდა! — დედამთილი გაბრწყინებული სახით მიბრუნდა. მისი მახვილი თვალები რძალს აკვირდებოდა. — ჩვენ ხომ ერთი ოჯახი ვართ. ოჯახი კი გულუხვი უნდა იყოს. გახსოვდეს, კარგი ცოლი, უპირველეს ყოვლისა, განიერი სულის პატრონია.
ტოქსიკური დედამთილი და „გამქრალი“ პროდუქტები
ქრისტინემ ხმა არ ამოიღო. მაცივრის თარო ცარიელი იყო. გუშინდელი ნაყიდი შებოლილი ხორცი გამქრალიყო. სავარაუდოდ, თამარმა „პატარა ნაჭერი“ თავისი უმცროსი ვაჟისთვის, პავლესთვის გადაინახა.
პავლე ოცდაათი წლის იყო, ჯერ კიდევ „საკუთარ თავს ეძებდა“ და დედის პენსიითა და ძმის მაცივრით საზრდოობდა.
— სხვათა შორის, — თამარმა ხელები ტილოზე შეიმშრალა, — ცოტა კარაქი და ნაღები ავიღე. პავლეს მაცივარი სულ ცარიელია, ბიჭს კი ენერგია სჭირდება, დღეს გასაუბრებაზე მიდის. ხომ არ ბრაზობ? შენ ხომ კეთილი გოგო ხარ, არა ისეთი, როგორიც დღევანდელი კაპასი რძლები.
ქრისტინემ იგრძნო, როგორ აუდუღდა სისხლი, მაგრამ ჩვევამ — ყოფილიყო „ზრდილობიანი“ — ისევ სძლია. მან უბრალოდ თავი დაუქნია, თუმცა გრძნობდა, რომ ეს „სიკეთე“ მას შიგნიდან ანადგურებდა.
სამსახურში მთელი დღე ნისლში გაატარა. ის წამყვანი ანალიტიკოსი იყო, აფასებდნენ მახვილი გონების გამო, მაგრამ საკუთარ ცხოვრებაში დეტალები საშინელ სურათს ქმნიდნენ.
ჩაშლილი დაბადების დღე
საღამოს ოჯახური ვახშამი იგეგმებოდა — არჩილს ოცდათორმეტი წელი შეუსრულდა. ქრისტინემ წინასწარ შეუკვეთა ძვირადღირებული ტორტი მარილიანი კარამელით. ამ საღამოსთვის ფულს ორი თვე აგროვებდა, რადგან ოცნებობდა მშვიდ ვახშამზე.
თუმცა სიმშვიდე არ შედგა. ბინა სავსე იყო ხალხით: თამარი, პავლე თავისი მორიგი „დროებითი“ შეყვარებულით, სვეტათი, და ვიღაც შორეული ნათესავიც კი.
— ქრისტინე, რას დგახარ? — გამოსძახა ოთახიდან არჩილმა. — მოიტანე ტორტი! დედა ამბობს, რომ რაღაც განსაკუთრებულია.
სტუმრები მაძღრები და კმაყოფილები იყვნენ. ქრისტინე საკუთარ სახლში მიმტანად მუშაობდა — თეფშებს ცვლიდა და ჩაის ასხამდა. ტორტის გასინჯვაც კი ვერ მოასწრო.
როცა სტუმრებმა წასვლა დააპირეს, თამარი საქმიანად შევიდა სამზარეულოში. მაგიდაზე ტორტის თითქმის ნახევარი იდო — მდიდრული ნაჭერი, რომელიც ქრისტინესა და არჩილს ორი დღე ეყოფოდათ.
— ესე იგი, — გასცა ბრძანება დედამთილმა და ჩანთიდან წინასწარ გამზადებული კონტეინერი ამოიღო. — ამას მე წავიღებ. პავლეს ხვალ ჩაიზე მივართმევ, მეზობელსაც გავუმასპინძლდები. კარგი ცოლი უნდა გასცემდეს, ქრისტინე. ხომ არ გენანება? შენ ისედაც გამხდარი ხარ, ტკბილი არ გჭირდება.
მან ხელი ტორტისკენ გაიწოდა, უკვე ხსნიდა თავის ყუთს.
ამ დროს ქრისტინეს გონებაში რაღაც გადატრიალდა. გაახსენდა დახეული კოლგოტი. გაახსენდა ცარიელი საბანკო ანგარიში. გაახსენდა გუშინდელი ვახშამი — ცარიელი ჩაი, რადგან კარაქი პავლესთან „წავიდა“.
დასასრულის დასაწყისი
ხმაურიანი ტკაცუნი! ქრისტინემ ტორტის ყუთს ხელი დაადო და დახურა.
— არა! — მკაფიოდ თქვა მან.
თამარი გაშეშდა. ჰაერში კონტეინერი შერჩა.
— რა „არა“? — იკითხა მან და ხმაში პირველად გაჩნდა ფოლადის ნოტები.
— ეს ტორტი აქ დარჩება, — ქრისტინეს თვალი არ მოუშორებია. — ისევე როგორც ყველაფერი სხვა, რაც ამ მაცივარშია.
— ქრისტინე, შამპანური ზედმეტი მოგივიდა? — დედამთილმა გაცინება სცადა, მაგრამ სიცილი მშრალი გამოვიდა. — ცომის გულისთვის სცენებს მართავ? ქმარს თავს ნუ ჭრი. არჩილ! მოდი, ნახე შენი ცოლი რას კადრულობს. დედას საჭმელს უთვლის!
სამზარეულოში გაოცებული არჩილი შემოვიდა.
— რა ხდება, ქრის? გაატანე დედას, ჩვენთვის ბევრია.
— არა, არჩილ, ბევრი არ არის, — ქრისტინე ქმარს მიუბრუნდა. — ზუსტად იმდენია, რაც გვჭირდება. ხვალ პურის ფულიც არ მექნება, თუ დედაშენი ჩანთებით პროდუქტების ზიდვას გააგრძელებს.
თამარმა თეატრალურად მიიდო ხელი გულზე.
— ღმერთო ჩემო… როგორ გაბოროტდი, ქრისტინე. სად არის ის საყვარელი გოგო, ჩემმა შვილმა რომ ცოლად მოიყვანა? სიკეთე ქალის მშვენებაა, შენ კი… მეგერად იქეცი.
ქრისტინემ ნელა ამოისუნთქა. „კეთილი რძლის“ ნიღაბი, რომელსაც სამი წელი ატარებდა, დაიმსხვრა.
— არა, ქალბატონო თამარ, — უპასუხა მან და გაფითრებულ დედამთილს თვალებში ჩახედა. — მე არ გავბოროტებულვარ. მე უბრალოდ გავღარიბდი თქვენი მადის გამო. დღეს თქვენი ქველმოქმედება ჩემი ხარჯზე ოფიციალურად დასრულდა.
ომი წესების გარეშე
სტუმრების წასვლის შემდეგ სახლში მძიმე სიჩუმე ჩამოწვა. არჩილი ფანჯარასთან იდგა, ქრისტინე კი მაგიდას ალაგებდა.
— გესმის მაინც რა გააკეთე? — ხმა აუკანკალდა არჩილს. — დედას შეურაცხყოფა მიაყენე. ის მთელი ცხოვრება ჩვენზე ზრუნავდა. ჩვენ ხომ ერთი ოჯახი ვართ.
ქრისტინე გაჩერდა. ხელში სველი ტილო ეჭირა.
— ერთი ოჯახი? — ჩაეკითხა ის. — მოდი დავითვალოთ. გასულ თვეს დედაშენმა ბიუჯეტიდან 500 ლარი „ისესხა“ პავლესთვის. სახლიდან სამი ჩანთა პროდუქტი გაიტანა. გუშინ კოლგოტი გავკერე, არჩილ. მსხვილი კომპანიის ანალიტიკოსი კოლგოტს კერავს, რადგან შენს უმუშევარ ძმას ვინახავთ და დედაშენს, რომელიც ჩემს საფულეს საკუთრად მიიჩნევს.
მეორე დილით ომი დაიწყო. თამარმა ტაქტიკა შეცვალა — მსხვერპლის როლი მოირგო. არჩილი დედას ტელეფონზე ესაუბრებოდა და თავს იმართლებდა. ქრისტინემ კი გადაწყვეტილება მიიღო: მან საკეტები შეცვალა.
როცა საღამოს სახლში დაბრუნდა, სადარბაზოსთან მომლოდინე თამარი დახვდა ცარიელი ჩანთებით. დედამთილმა სცადა ისევ „კეთილი დეიდას“ როლი ეთამაშა და ბინაში შესულიყო, თუმცა ახალმა გასაღებმა მისი გეგმები ჩაშალა.
— მე საკეტები შევცვალე, — ცივად მოჭრა ქრისტინემ. — და ამ სახლში სტუმრები მხოლოდ მოწვევით შემოდიან.
თამარის სახეზე სიკეთე მყისიერად გაქრა და მტაცებლის გამომეტყველებამ ჩაანაცვლა.
— რას ბედავ… საკუთარი შვილის სახლიდან მაგდებ? ეს არჩილის ბინაა!
— ჩვენ ამ ბინას ქირით ვიღებთ და ხელშეკრულება ჩემს სახელზეა. პავლეს გადაეცით, რომ კრევეტები აღარ იქნება. დროა, სამუშაო იშოვოს.
მანიპულაცია ჯანმრთელობით
რამდენიმე დღეში არჩილმა დარეკა — დედამთილი „ცუდად გახდა“. საავადმყოფოში გადაიყვანეს, ექიმებმა სტრესი დადგინეს. არჩილმა, დანაშაულის გრძნობით შეპყრობილმა, დედა საცხოვრებლად მათთან გადაიყვანა, თან „მომვლელი“ პავლეც მოაყოლა.
ბინა, რომელიც ცოტა ხნის წინ ქრისტინეს პირადი სივრცე იყო, მოხუცთა თავშესაფარსა და სტუდენტურ საერთო საცხოვრებელს დაემსგავსა. თამარი ითხოვდა ძვირადღირებულ წამლებს, წითელ იკრას და ორაგულს „გემოგლობინისთვის“.
ქრისტინეს მოთმინების ფიალა მაშინ აივსო, როცა აღმოაჩინა, რომ მისი საყვარელი ქაშმირის პალტო, რომელსაც განსაკუთრებული შემთხვევებისთვის უფრთხილდებოდა, კარადაში აღარ იყო.
— ა, ეგ? — თამარმა ჩაი მოსვა. — სვეტას ვაჩუქე, პავლეს შეყვარებულს. პაემანზე წასასვლელი არაფერი ჰქონდა. შენ მაინც არ იცვამ. ურთიერთობა მთავარია, ქრისტინე, ნივთები კი — მტვერი.
ქრისტინე სააბაზანოში ჩაიკეტა. მას გეგმა ჰქონდა. თუ დედამთილს „სიკეთე“ უნდოდა, ის მიიღებდა სიკეთეს, ოღონდ თავისი წესებით.
საბოლოო შურისძიება
მეორე დღეს ქრისტინემ გამოაცხადა, რომ ნებდებოდა. „შერიგების ნიშნად“ მან გრანდიოზული ვახშამი მოაწყო. სუფრაზე ყველაფერი იყო: ხიზილალა, ძვირადღირებული სასმელი, დელიკატესები. არჩილი ბედნიერი იყო — ოჯახი გამთლიანდა.
— სადღეგრძელო მინდა ვთქვა, — წამოდგა ფეხზე ქრისტინე ჭიქით ხელში. — სულგრძელობისთვის. ქალბატონი თამარი მართალი იყო, ოჯახისთვის არაფერი უნდა დაგენანოს. ამიტომ, დღეს მე პავლეს ყველა ვალი დავფარე. მიკროსაფინანსოების მთლიანი დავალიანება — სამასი ათასი ლარი.
ოთახში სამარისებური სიჩუმე ჩამოწვა. პავლეს ორაგულის ნაჭერი ყელში გაეჩხირა.
— საიდან გაქვს ამდენი ფული? — იკითხა გაფითრებულმა არჩილმა. — ჩვენ ხომ იპოთეკისთვის ვაგროვებდით…
— ჩვენი მანქანა ჩავდე ლომბარდში და კრედიტი ავიღე. ასევე, ქალბატონო თამარ, თქვენი ოცნება ავასრულე — კარლოვი-ვარის საგზური გიყიდეთ ორი თვით, ლუქს ნომერში. ანგარიშები დავაცარიელე, მაგრამ სიყვარული ხომ მთავარია?
არჩილი გაფითრდა. ის გონებაში ითვლიდა: მანქანა დაგირავებულია, ანგარიშები ცარიელი, პავლეს ვალები კი — უზარმაზარი.
— და კიდევ, — გაიღიმა ქრისტინემ და შუბლზე ხელი იტკაცუნა, — ბინის მეპატრონეს, ბატონ გრიგოლს, ხელშეკრულება გავუწყვიტე. 15 წუთში ბინა უნდა დავიცალოთ. ახლა შეგიძლიათ, ყველამ პავლეს ერთოთახიან ბინაში იცხოვროთ. იქ შუქი ჩაჭრილია, მაგრამ ოჯახი ხომ ერთად უნდა იყოს!
ამ დროს კარზე ზარი გაისმა. ბინის მეპატრონე დაცვასთან ერთად იდგა.
თავისუფლების ფასი
ატყდა ნამდვილი ქაოსი. თამარი კიოდა და ქრისტინეს ღალატში ადანაშაულებდა. პავლე ჯიბეებში საჭმელს ტენიდა. არჩილი ოთახის შუაგულში იდგა და ცოლს ისე უყურებდა, თითქოს პირველად ხედავდა.
— ქრისტინე, როგორ შეგეძლო? — ჩურჩულებდა ის. — ქუჩაში დაგვტოვე…
— არა, არჩილ. მე უბრალოდ დაგიბრუნე შენი ოჯახი პირვანდელი სახით. ჩემი ფინანსური მონაწილეობის გარეშე. ახლა შენ ხარ ამ ოჯახის თავი. იშრომე, გადაიხადე ძმის ვალები, უმკურნალე დედას. ახლა შენ ხარ პასუხისმგებელი, ისიამოვნე.
ქრისტინემ ჩანთა აიღო და კარისკენ წავიდა.
— ურჩხული ხარ! — წიოდა თამარი.
— მე თავისუფალი ვარ, — მშვიდად უპასუხა ქრისტინემ და კარი გაიხურა.
გარეთ მსუბუქი თოვლი მოდიოდა. ქრისტინე ტაქსიში ჩაჯდა. მისი მანქანა სინამდვილეში გაყიდული იყო და ფული მის ახალ, პირად ანგარიშზე იდო, რომლის შესახებაც არავინ იცოდა. პავლეს ვალების დაფარვა კი ბლეფი იყო — მან მხოლოდ მცირე თანხა გადარიცხა დამადასტურებელი ქვითრისთვის, რათა ისინი შეეშინებინა. მან იცოდა, რომ სკანდალის დროს დოკუმენტების შემოწმებას ვერავინ მოიფიქრებდა.
***
ნახევარი წლის შემდეგ ქრისტინე კაფეში იჯდა, ტორტს მიირთმევდა და ახალ ცხოვრებას გეგმავდა. მას ეცვა ის ქაშმირის პალტო, რომელიც სვეტასგან კაპიკებში გამოისყიდა.
არჩილი დედასთან და ძმასთან ერთად ცხოვრობდა იმ ერთოთახიან ბინაში. ის ორ სამსახურში მუშაობდა, მაგრამ ფული მაინც არ ყოფნიდათ. პავლემ მუშაობა ვერ დაიწყო, თამარი კი მართლა გახდა ცუდად სიღარიბისგან.
ქრისტინე აღარ იყო „კეთილი რძალი“. ის იყო ქალი, რომელმაც იცოდა საკუთარი ბედნიერების ფასი. და ამ ბედნიერების გაყოფას მათთან, ვინც მხოლოდ წართმევას იყო ჩვეული, აღარასდროს აპირებდა.
